فراپاشی ابری (Cloud Bursting) چیست و چگونه کار می‌کند؟

افزایش ناگهانی ترافیک یا حجم پردازش می‌تواند منابع سرورهای یک سازمان را به سرعت اشغال کند. یکی از راه‌های مدیریت این شرایط، فراپاشی ابری (Cloud Bursting) است؛ روشی که به سازمان‌ها اجازه می‌دهد هنگام افزایش بار کاری، از ظرفیت ابر عمومی در کنار زیرساخت فعلی خود استفاده کنند.

با این روش، نیازی نیست سازمان برای پاسخ‌گویی به افزایش موقت تقاضا، همیشه سخت‌افزار اضافی نگهداری کند. البته اجرای آن به معماری مناسب و هماهنگی میان دو محیط نیاز دارد. در این مقاله بررسی می‌کنیم Cloud Bursting چیست، چگونه کار می‌کند، چه کاربردهایی دارد و در چه شرایطی استفاده از آن منطقی است.

همین الان، بدون کمترین پیچیدگی، سرور مجازی خودتون رو در ۳۰ ثانیه، راه‌اندازی کنید.
✅ عملکرد پایدار ✅ ترافیک نامحدود ✅ هزینه به‌صرفه
خرید سرور مجازی ابری

آنچه در ادامه خواهید خواند:

• فراپاشی ابری (Cloud Bursting) چیست؟
• فراپاشی ابری چگونه کار می‌کند؟
• روش‌های اجرای Cloud Bursting
• تفاوت Cloud Bursting با Cloud Scaling و Auto Scaling چیست؟
• کاربردهای فراپاشی ابری چیست؟
• مزایا و معایب فراپاشی ابری چیست؟
• برای پیاده‌سازی Cloud Bursting به چه زیرساختی نیاز داریم؟
• چه زمانی استفاده از Cloud Bursting منطقی است؟
• سوالات متداول
• جمع‌بندیپ

فراپاشی ابری (Cloud Bursting) چیست؟

فراپاشی ابری (Cloud Bursting) یکی از روش‌های مدیریت بار کاری در معماری ابر ترکیبی (Hybrid Cloud) است. در این روش، برنامه‌ها و پردازش‌ها در شرایط عادی روی زیرساخت خصوصی سازمان اجرا می‌شوند و زمانی که ظرفیت این زیرساخت برای پاسخ‌گویی به تقاضا کافی نباشد، بخشی از بار کاری به منابع ابر عمومی (Public Cloud) سپرده می‌شود.

برای مثال، فرض کنید یک فروشگاه اینترنتی در روزهای عادی تمام درخواست‌های کاربران را با سرورهای داخلی خود مدیریت می‌کند. هنگام برگزاری یک کمپین فروش، تعداد درخواست‌ها چند برابر می‌شود. در چنین شرایطی، می‌توان نمونه‌های اضافی از اپلیکیشن را روی ابر عمومی اجرا کرد و بخشی از ترافیک را به آن‌ها اختصاص داد؛ بدون اینکه لازم باشد تمام سیستم یا دیتابیس اصلی به محیط جدید منتقل شود.

این فرایند بسته به معماری سیستم می‌تواند دستی یا خودکار انجام شود. پس از کاهش بار کاری نیز می‌توان ظرفیت اضافی را آزاد کرد تا هزینه استفاده از منابع ابری کاهش پیدا کند.

هدف Cloud Bursting استفاده از ظرفیت اضافی در زمان نیاز است، نه انتقال دائمی زیرساخت به ابر عمومی. البته اجرای موفق آن به عواملی مانند سازگاری برنامه‌ها، ارتباط شبکه، مدیریت داده‌ها و زمان آماده‌سازی منابع بستگی دارد.

 رایانش ابری چیست؟ انواع، کاربردها، مزایا و معایب Cloud Computing
رایانش ابری (Cloud Computing) چیست؟

فراپاشی ابری چگونه کار می‌کند؟

فراپاشی ابری در یک معماری ابر ترکیبی (Hybrid Cloud) اجرا می‌شود که در آن، زیرساخت خصوصی بار کاری معمول را مدیریت می‌کند و ابر عمومی برای تامین ظرفیت اضافی در دسترس است. برای اجرای این روش، باید ارتباط میان دو محیط، نحوه استقرار برنامه‌ها و شرایط افزایش منابع از قبل مشخص شده باشد.

فرایند Cloud Bursting معمولا شامل پنج مرحله است:

1. پایش مصرف منابع: ابتدا شاخص‌هایی مانند مصرف CPU، حافظه RAM، تعداد درخواست‌ها و زمان پاسخ‌گویی برنامه بررسی می‌شوند تا میزان فشار روی زیرساخت مشخص شود.
2. تشخیص نیاز به ظرفیت بیشتر: زمانی که بار کاری از آستانه تعیین‌شده عبور می‌کند، نیاز به منابع اضافی شناسایی می‌شود. این تصمیم بسته به روش پیاده‌سازی می‌تواند به صورت دستی یا خودکار انجام شود.
3. فعال‌سازی منابع ابر عمومی: ماشین‌های مجازی یا کانتینرهای اضافی در ابر عمومی راه‌اندازی می‌شوند. نسخه موردنیاز برنامه روی آن‌ها اجرا می‌شود و ارتباط لازم با سرویس‌های زیرساخت اصلی برقرار می‌شود.
4. توزیع بار کاری: پس از آماده شدن منابع، بخشی از درخواست‌ها از طریق توزیع‌کننده بار (Load Balancer) به نمونه‌های جدید هدایت می‌شود. در پردازش‌های دسته‌ای (Batch Processing) نیز می‌توان وظایف اضافی را از طریق صف پردازش به منابع ابری سپرد.
5. آزادسازی منابع اضافی: پس از کاهش بار و پایان پردازش‌های در حال اجرا، ترافیک از منابع موقت برداشته می‌شود و ظرفیت اضافی آزاد می‌شود تا هزینه استفاده از ابر عمومی کاهش پیدا کند.

برای مثال، فرض کنید یک فروشگاه اینترنتی در زمان برگزاری کمپین فروش با افزایش ناگهانی درخواست‌ها مواجه می‌شود. در این شرایط، می‌توان چند نمونه اضافی از سرویس وب را در ابر عمومی اجرا کرد و بخشی از درخواست‌های کاربران را به آن‌ها فرستاد. دیتابیس اصلی نیز می‌تواند در زیرساخت خصوصی باقی بماند و نمونه‌های جدید از طریق اتصال شبکه امن به آن دسترسی داشته باشند.

البته Cloud Bursting به معنی انتقال فوری تمام برنامه و داده‌ها نیست. راه‌اندازی منابع جدید زمان می‌برد و عملکرد سیستم به ظرفیت شبکه، سازگاری برنامه و توان پاسخ‌گویی سرویس‌های مشترک مانند دیتابیس بستگی دارد. به همین دلیل، این روش باید پیش از استفاده در محیط عملیاتی، تحت آزمایش بار قرار بگیرد.

روش‌های اجرای Cloud Bursting

فراپاشی ابری را می‌توان با روش‌های مختلفی پیاده‌سازی کرد. در بعضی معماری‌ها، مدیر زیرساخت منابع اضافی را به صورت دستی فعال می‌کند؛ در بعضی دیگر، این فرایند بر اساس شاخص‌های مصرف به صورت خودکار انجام می‌شود. همچنین می‌توان با استفاده از توزیع بار، درخواست‌ها را میان زیرساخت خصوصی و ابر عمومی تقسیم کرد. انتخاب روش مناسب به نوع بار کاری، میزان تغییرات ترافیک و معماری برنامه بستگی دارد.

اجرای دستی (Manual Bursting)

در روش دستی، تیم فنی میزان مصرف منابع را پایش می‌کند و هنگام نیاز، ماشین‌های مجازی یا سرویس‌های اضافی را در ابر عمومی راه‌اندازی می‌کند. پس از کاهش بار کاری نیز منابع موقت به صورت دستی غیرفعال می‌شوند.

این روش برای افزایش تقاضای قابل پیش‌بینی، مانند کمپین‌های فروش یا پردازش‌های دوره‌ای مناسب است؛ زیرا تیم فنی می‌تواند منابع موردنیاز را پیش از شروع فعالیت آماده کند. با این حال، وابستگی به مداخله انسانی باعث می‌شود واکنش به افزایش ناگهانی بار کندتر باشد و احتمال خطای اجرایی افزایش پیدا کند.

اجرای خودکار (Automated Bursting)

در روش خودکار، فعال‌سازی و آزادسازی منابع بر اساس سیاست‌ها و آستانه‌های از پیش تعیین‌شده انجام می‌شود. ابزارهای پایش شاخص‌هایی مانند مصرف CPU، تعداد درخواست‌ها یا طول صف پردازش را بررسی می‌کنند و در صورت عبور از آستانه مشخص، فرایند تامین ظرفیت اضافی را آغاز می‌کنند.

برای مثال، اگر تعداد وظایف منتظر در صف پردازش از حد تعیین‌شده بیشتر شود، سیستم می‌تواند Workerهای جدیدی در ابر عمومی اجرا کند. پس از کاهش تعداد وظایف، منابع اضافی نیز آزاد می‌شوند.

این روش نیاز به مداخله دستی را کاهش می‌دهد، اما اجرای آن به تنظیم دقیق آستانه‌ها، ابزارهای خودکارسازی و در نظر گرفتن زمان آماده‌سازی منابع نیاز دارد.

توزیع بار بین دو محیط (Distributed Load Balancing)

در این روش، برنامه در زیرساخت خصوصی و ابر عمومی مستقر می‌شود و یک توزیع‌کننده بار (Load Balancer) درخواست‌ها را میان نمونه‌های فعال برنامه تقسیم می‌کند.

برای مثال، یک فروشگاه اینترنتی می‌تواند در شرایط عادی بیشتر درخواست‌ها را با سرورهای خصوصی پاسخ دهد. هنگام افزایش ترافیک، نمونه‌های اضافی برنامه در ابر عمومی فعال می‌شوند و Load Balancer بخشی از درخواست‌ها را به آن‌ها هدایت می‌کند.

این معماری نیازمند ارتباط شبکه مناسب، بررسی سلامت سرویس‌ها و هماهنگی داده‌ها بین دو محیط است. همچنین ممکن است برای پاسخ‌گویی سریع‌تر به افزایش ترافیک، بخشی از ظرفیت ابر عمومی همیشه آماده نگه داشته شود.

تفاوت Cloud Bursting با Cloud Scaling و Auto Scaling چیست؟

Cloud Bursting، Cloud Scaling و Auto Scaling هر سه با مدیریت ظرفیت پردازشی ارتباط دارند، اما مفهوم یکسانی ندارند. Cloud Scaling به افزایش یا کاهش منابع ابری متناسب با نیاز برنامه گفته می‌شود. Auto Scaling این تغییرات را به صورت خودکار و براساس معیارهایی مانند مصرف CPU یا تعداد درخواست‌ها انجام می‌دهد.

در مقابل، Cloud Bursting یک الگوی معماری است که هنگام افزایش بار کاری، ظرفیت اضافی را از محیط دیگری، معمولا ابر عمومی، تامین می‌کند. این فرایند می‌تواند دستی یا خودکار باشد.

معیار	Cloud Scaling	Auto Scaling	Cloud Bursting
مفهوم	افزایش یا کاهش ظرفیت منابع ابری	تنظیم خودکار ظرفیت براساس تقاضا	استفاده موقت از ظرفیت محیط ابری دیگر
محل تامین منابع	محیط یا زیرساخت ابری مورد استفاده	معمولا همان محیط یا گروه منابع تحت مدیریت	ابر عمومی در کنار زیرساخت اصلی
نحوه اجرا	دستی یا خودکار	خودکار و براساس سیاست‌های مشخص	دستی یا خودکار
روش افزایش ظرفیت	افزایش قدرت سرور یا تعداد نمونه‌ها	افزودن یا حذف خودکار نمونه‌ها یا تغییر ظرفیت	اجرای بار اضافی در محیط دوم
کاربرد معمول	تنظیم ظرفیت متناسب با نیاز برنامه	پاسخ خودکار به تغییرات تقاضا	جبران کمبود ظرفیت زیرساخت اصلی

برای مثال، فرض کنید یک فروشگاه اینترنتی روی چند سرور ابری اجرا می‌شود. اگر تیم فنی تعداد سرورها را از سه به پنج افزایش دهد، از Cloud Scaling استفاده کرده است. اگر همین تغییر براساس افزایش مصرف CPU به صورت خودکار انجام شود، Auto Scaling اتفاق افتاده است.

اما اگر سرورهای اصلی فروشگاه در دیتاسنتر خصوصی قرار داشته باشند و هنگام افزایش ترافیک، نمونه‌های اضافی برنامه در ابر عمومی اجرا شوند، این معماری Cloud Bursting محسوب می‌شود.

این روش‌ها می‌توانند در کنار یکدیگر استفاده شوند. برای نمونه، در یک معماری Cloud Bursting می‌توان از Auto Scaling برای افزایش یا کاهش خودکار تعداد سرورهای ابر عمومی استفاده کرد.

کاربردهای فراپاشی ابری چیست؟

فراپاشی ابری بیشتر برای سیستم‌هایی مناسب است که حجم پردازش یا تعداد درخواست‌های آن‌ها در دوره‌های مشخص افزایش پیدا می‌کند و ظرفیت زیرساخت داخلی برای پاسخ‌گویی به این افزایش کافی نیست. در چنین شرایطی، سازمان می‌تواند بخشی از بار کاری را به ابر عمومی منتقل کند، بدون اینکه برای دوره‌های کم‌مصرف به نگهداری سخت‌افزار اضافی نیاز داشته باشد.

کاربردهای اصلی Cloud Bursting عبارت‌اند از:

• مدیریت ترافیک فروشگاه‌های اینترنتی: در رویدادهایی مانند بلک فرایدی یا کمپین‌های فروش، تعداد درخواست‌های کاربران ممکن است چند برابر شود. در این شرایط می‌توان نمونه‌های بیشتری از اپلیکیشن را در ابر عمومی اجرا کرد و بخشی از ترافیک را به آن‌ها اختصاص داد. البته اگر دیتابیس گلوگاه اصلی سیستم باشد، افزایش تعداد سرورها به‌تنهایی مشکل را برطرف نمی‌کند.
  
• پردازش دسته‌ای داده‌ها (Batch Processing): سازمان‌هایی که گزارش‌های حجیم یا داده‌های زیادی را در بازه‌های زمانی مشخص پردازش می‌کنند، می‌توانند وظایف اضافی را به سرورهای ابری بسپارند. برای مثال، اگر پردازش گزارش‌های پایان ماه از ظرفیت سرورهای داخلی فراتر برود، می‌توان بخشی از وظایف مستقل را به صورت موازی روی ماشین‌های ابری اجرا کرد.
  
• محاسبات سنگین و یادگیری ماشین: فعالیت‌هایی مانند رندرینگ سه‌بعدی، شبیه‌سازی‌های علمی و آموزش مدل‌های یادگیری ماشین ممکن است برای مدت کوتاهی به CPU یا GPU بیشتری نیاز داشته باشند. Cloud Bursting امکان استفاده موقت از این منابع را فراهم می‌کند؛ البته حجم داده‌های ورودی، زمان انتقال آن‌ها و هزینه شبکه باید پیش از اجرا بررسی شود.
  
• توسعه و تست نرم‌افزار: تیم‌های توسعه ممکن است هنگام اجرای تست‌های خودکار یا فرایندهای CI/CD به ظرفیت پردازشی بیشتری نیاز پیدا کنند. در این حالت، بخشی از وظایف ساخت و تست نرم‌افزار روی ماشین‌های موقت ابر عمومی اجرا می‌شوند و پس از پایان کار، منابع آزاد می‌شوند.

در میان این کاربردها، پردازش‌های دسته‌ای و وظایف مستقل معمولا برای Cloud Bursting مناسب‌ترند؛ زیرا وابستگی کمتری به ارتباط لحظه‌ای میان دو زیرساخت دارند. در مقابل، برنامه‌هایی که به دیتابیس مشترک با تاخیر بسیار کم یا تبادل مداوم حجم زیادی از داده نیاز دارند، ممکن است با افزایش تاخیر و هزینه شبکه مواجه شوند.

مزایا و معایب فراپاشی ابری چیست؟

فراپاشی ابری به سازمان‌ها اجازه می‌دهد ظرفیت زیرساخت خود را در دوره‌های افزایش تقاضا گسترش دهند، بدون اینکه تمام منابع اضافی را به صورت دائمی نگهداری کنند. با این حال، استفاده هم‌زمان از زیرساخت خصوصی و ابر عمومی، مدیریت شبکه، داده‌ها و هزینه‌ها را پیچیده‌تر می‌کند.

مزایای فراپاشی ابری

یکی از مهم‌ترین مزایای Cloud Bursting، کاهش نیاز به خرید سخت‌افزار برای پاسخ‌گویی به اوج مصرف است. سازمان می‌تواند زیرساخت خصوصی را متناسب با بار کاری معمول خود طراحی کند و فقط در دوره‌های افزایش تقاضا، منابع بیشتری از ابر عمومی دریافت کند. این روش به‌خصوص زمانی صرفه اقتصادی دارد که افزایش مصرف موقتی باشد.

از دیگر مزایای فراپاشی ابری می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• استفاده بهتر از منابع موجود: سازمان می‌تواند از ظرفیت سرورهای داخلی برای پردازش‌های روزمره استفاده کند و بدون کنار گذاشتن زیرساخت فعلی، منابع موردنیاز برای دوره‌های پرترافیک را تامین کند.
• انعطاف‌پذیری در تامین ظرفیت: امکان افزودن ماشین‌های مجازی، کانتینرها یا Workerهای پردازشی در ابر عمومی وجود دارد؛ البته سرعت تامین منابع به ظرفیت ارائه‌دهنده و تنظیمات زیرساخت بستگی دارد.
• کاهش فشار بر زیرساخت اصلی: با انتقال بخشی از پردازش‌ها به ابر عمومی، بار روی سرورهای داخلی کمتر می‌شود. این کار می‌تواند از افت عملکرد ناشی از کمبود منابع جلوگیری کند، به شرط آنکه سرویس‌های مشترک مانند دیتابیس نیز ظرفیت کافی داشته باشند.

معایب و محدودیت‌های فراپاشی ابری

مهم‌ترین چالش Cloud Bursting، هماهنگ نگه داشتن دو محیط پردازشی است. اپلیکیشنی که روی سرورهای داخلی بدون مشکل اجرا می‌شود، ممکن است در ابر عمومی به تنظیمات شبکه، ذخیره‌سازی یا وابستگی‌های متفاوتی نیاز داشته باشد.

محدودیت‌های اصلی این روش عبارت‌اند از:

• هزینه‌های شبکه و انتقال داده: علاوه بر هزینه منابع پردازشی، انتقال اطلاعات از ابر عمومی به زیرساخت خصوصی ممکن است هزینه داشته باشد. اگر دو محیط مرتب حجم زیادی از داده را مبادله کنند، مزیت اقتصادی این روش کاهش پیدا می‌کند.
• افزایش تاخیر شبکه (Latency): فاصله جغرافیایی میان دو زیرساخت و تعداد ارتباطات بین سرویس‌ها می‌تواند زمان پاسخ‌گویی را افزایش دهد. برای مثال، اگر اپلیکیشن ابری برای پردازش هر درخواست چندین بار به دیتابیس داخلی متصل شود، تاخیر این ارتباطات روی عملکرد نهایی تاثیر می‌گذارد.
• پیچیدگی مدیریت و امنیت: تنظیم ارتباط امن بین دو محیط، کنترل دسترسی، هماهنگی نسخه‌های نرم‌افزار و مدیریت داده‌ها به پیکربندی و نظارت بیشتری نیاز دارد.
• زمان آماده‌سازی منابع: ساخت ماشین مجازی، راه‌اندازی برنامه و آماده شدن آن برای دریافت درخواست فوری نیست. اگر افزایش بار بسیار سریع رخ دهد، ممکن است منابع جدید پس از شروع افت عملکرد آماده شوند.

بنابراین، صرفه اقتصادی و کارایی فراپاشی ابری به الگوی مصرف و معماری برنامه بستگی دارد. پیش از پیاده‌سازی باید هزینه کل، تاخیر ارتباطی و زمان موردنیاز برای فعال‌سازی ظرفیت اضافی اندازه‌گیری شود.

برای پیاده‌ سازی Cloud Bursting به چه زیرساختی نیاز داریم؟

اجرای Cloud Bursting به زیرساختی نیاز دارد که بتواند بار کاری را میان محیط خصوصی و ابر عمومی تقسیم کند. پیش از راه‌اندازی باید مشخص شود کدام بخش‌های برنامه قابلیت اجرا در محیط دوم را دارند، داده‌ها چگونه در دسترس قرار می‌گیرند و چه شرایطی باعث فعال شدن منابع اضافی می‌شود.

ارتباط شبکه و هماهنگی داده‌ ها

اولین پیش‌نیاز، ایجاد ارتباط پایدار و امن میان زیرساخت خصوصی و ابر عمومی است. این ارتباط می‌تواند از طریق شبکه خصوصی مجازی (VPN) یا اتصال اختصاصی برقرار شود. انتخاب روش اتصال به حجم ترافیک، پهنای باند موردنیاز و حساسیت برنامه به تاخیر شبکه بستگی دارد.

مدیریت داده‌ها نیز اهمیت زیادی دارد. برای مثال، اگر نسخه‌های اضافی یک اپلیکیشن در ابر عمومی اجرا شوند، ممکن است همچنان به دیتابیس اصلی در زیرساخت خصوصی نیاز داشته باشند. در این حالت، باید تاخیر ارتباط با دیتابیس، ظرفیت آن و سطح دسترسی سرویس‌ها بررسی شود.

برنامه‌هایی که وضعیت کاربران را در حافظه محلی سرور ذخیره نمی‌کنند (Stateless)، معمولا راحت‌تر در دو محیط اجرا می‌شوند. در مقابل، برنامه‌های Stateful که به سشن‌های محلی، فایل‌های مشترک یا داده‌های تراکنشی وابسته‌اند، ممکن است به ذخیره‌سازی مشترک یا سازوکارهای هماهنگ‌سازی داده نیاز داشته باشند.

پایش، خودکارسازی و مدیریت هزینه

پس از آماده‌سازی ارتباط شبکه، باید مشخص شود منابع ابر عمومی چه زمانی فعال و چه زمانی آزاد شوند. برای این کار، شاخص‌هایی مانند مصرف CPU، زمان پاسخ‌گویی، تعداد درخواست‌ها و طول صف پردازش پایش می‌شوند.

ابزارهایی مانند Prometheus و سرویس‌های مانیتورینگ ابری می‌توانند داده‌های موردنیاز را جمع‌آوری کنند. سپس ابزارهای خودکارسازی و ارکستراسیون، براساس سیاست‌های تعریف‌شده، منابع جدید را ایجاد و برنامه را روی آن‌ها مستقر می‌کنند. Kubernetes نیز در معماری‌های سازگار می‌تواند برای مدیریت کانتینرها استفاده شود، اما اتصال دو محیط و توزیع ترافیک همچنان به پیکربندی جداگانه نیاز دارد.

مدیریت هزینه بخش دیگری از پیاده‌سازی است. علاوه بر هزینه اجرای ماشین‌های مجازی، باید مصرف ترافیک خروجی، فضای ذخیره‌سازی و منابعی که برای آماده نگه داشتن محیط دوم استفاده می‌شوند، محاسبه شود.

پیش از استفاده عملیاتی، بهتر است با آزمایش بار (Load Testing) بررسی شود که منابع جدید چقدر زمان برای راه‌اندازی نیاز دارند، آیا توزیع درخواست‌ها درست انجام می‌شود و پس از کاهش بار، منابع اضافی بدون قطع پردازش‌های در حال اجرا آزاد می‌شوند یا خیر.

چه زمانی استفاده از کلاد برستینگ منطقی است؟

فراپاشی ابری زمانی ارزش بررسی دارد که زیرساخت فعلی در بیشتر مواقع پاسخ‌گوی نیاز برنامه باشد، اما در دوره‌های کوتاه به ظرفیت بیشتری نیاز پیدا کند. با این حال، افزایش موقت مصرف به‌تنهایی دلیل کافی برای پیاده‌سازی Cloud Bursting نیست. پیش از انتخاب این روش، باید سه موضوع را بررسی کنید:

1. آیا مصرف منابع نوسان زیادی دارد؟ اگر سرورها در بیشتر روزها ظرفیت کافی دارند و فقط در زمان‌های مشخص با افزایش بار مواجه می‌شوند، استفاده موقت از ابر عمومی می‌تواند هزینه نگهداری سخت‌افزار اضافی را کاهش دهد. اما اگر مصرف همواره بالا باشد، افزایش ظرفیت دائمی زیرساخت ممکن است انتخاب مناسب‌تری باشد.
2. آیا بار کاری قابلیت اجرا در دو محیط را دارد؟ پردازش‌های مستقل و برنامه‌های Stateless معمولا راحت‌تر بین زیرساخت خصوصی و ابر عمومی توزیع می‌شوند. در مقابل، برنامه‌هایی که برای هر درخواست به تبادل مداوم داده با دیتابیس داخلی نیاز دارند، ممکن است با افزایش تاخیر شبکه مواجه شوند.
3. آیا هزینه پیاده‌سازی توجیه دارد؟ علاوه بر هزینه منابع ابری، باید هزینه ارتباط شبکه، انتقال داده، نگهداری و مدیریت دو محیط را در نظر گرفت. اگر افزایش بار را بتوان با ارتقای منابع یا Auto Scaling در زیرساخت فعلی مدیریت کرد، ممکن است نیازی به معماری پیچیده‌تر Cloud Bursting نباشد.

در نتیجه، Cloud Bursting بیشتر برای سازمان‌هایی مناسب است که زیرساخت خصوصی فعالی دارند و به ظرفیت اضافی موقت نیاز پیدا می‌کنند. برای انتخاب نهایی باید الگوی مصرف، وابستگی‌های برنامه و هزینه کل راهکار بررسی شود.

جمع‌ بندی

فراپاشی ابری (Cloud Bursting) به سازمان‌ها امکان می‌دهد هنگام افزایش بار کاری، از منابع ابر عمومی در کنار زیرساخت خصوصی خود استفاده کنند. این روش می‌تواند نیاز به خرید سخت‌افزار اضافی را کاهش دهد، به‌خصوص زمانی که افزایش مصرف موقتی و قابل مدیریت باشد.

سوالات متداول

آیا برای اجرای Cloud Bursting به دو ارائه‌ دهنده ابری نیاز داریم؟

خیر. Cloud Bursting معمولا با ترکیب زیرساخت خصوصی سازمان و منابع یک ارائه‌دهنده ابر عمومی اجرا می‌شود. زیرساخت خصوصی می‌تواند دیتاسنتر داخلی یا یک محیط ابری خصوصی باشد. برای اجرای این معماری، وجود ارتباط شبکه و امکان استقرار بار کاری در هر دو محیط ضروری است.

آیا می‌ توان Cloud Bursting را بدون Kubernetes پیاده‌ سازی کرد؟

بله. Kubernetes یکی از ابزارهایی است که می‌تواند مدیریت و استقرار کانتینرها را در معماری Cloud Bursting آسان‌تر کند، اما استفاده از آن الزامی نیست. می‌توان با ماشین‌های مجازی، ابزارهای خودکارسازی و توزیع‌کننده‌های بار نیز ظرفیت اضافی را در ابر عمومی فعال و مدیریت کرد.

فعال شدن منابع اضافی در Cloud Bursting چقدر طول می‌کشد؟

زمان فعال‌سازی به نوع منابع و معماری برنامه بستگی دارد. ساخت ماشین مجازی، اجرای برنامه، برقراری ارتباط شبکه و بررسی سلامت سرویس ممکن است از چند ثانیه تا چند دقیقه یا بیشتر طول بکشد. به همین دلیل، آستانه‌های افزایش ظرفیت باید با توجه به زمان آماده‌سازی منابع تنظیم شوند.

آیا Cloud Bursting می‌تواند جایگزین Disaster Recovery شود؟

خیر. هدف اصلی Cloud Bursting تامین ظرفیت اضافی هنگام افزایش بار کاری است، در حالی که بازیابی از بحران (Disaster Recovery) برای بازگرداندن سرویس پس از خرابی یا اختلال گسترده طراحی می‌شود. اگرچه هر دو می‌توانند از چند محیط پردازشی استفاده کنند، Cloud Bursting به‌تنهایی جایگزین بکاپ، تکثیر داده‌ها یا برنامه بازیابی از بحران نیست.